به گزارش روابط عمومی و اطلاعرسانی فرهنگستان علوم، این مقاله با بررسی ۳۰۰ میلیون داده مربوط به عملکرد هوش مصنوعی در ۷۱۸ شرکت طی پنج سال گذشته، به این نتیجه رسیده است که اگرچه در مقیاس خرد (Micro)، سرعت انجام عملیات کدنویسی بهوضوح افزایش یافته و حدود ۳۰ درصد بهبود داشته و حجم کدهای تولیدشده نیز بیشتر شده است، اما در مقیاس کلان (Macro)، سرعت خروجی شرکتها تغییری نکرده است. به بیان دیگر، بازدهی نهایی یک شرکت، در بهترین حالت، با استفاده از هوش مصنوعی تفاوتی با وضعیت پیش از بهکارگیری آن ندارد. علت چیست؟ عامل مزاحمی به نام انسان! واقعیت این است که در فرایند تولید و انجام کار، نمیتوان عامل انسانی را از چرخه خارج کرد. کدهای تولیدشده باید دستکم از نظارت یک فرد انسانی عبور کنند و در نهایت نیز به تأیید یا رد تیم انسانی برسند. از یک سو، شانه خالی کردن از مسئولیتهای انسانی و واگذاری تمام امور به هوش مصنوعی، بیتردید به تولید زبالههای هوش مصنوعی (AI Slop) منجر خواهد شد و از سوی دیگر، حضور نیروی انسانی در فرایند تولید به این معناست که سرعت نهایی اجرای هر پروژه، همچنان به سرعت عمل این عامل انسانی وابسته خواهد بود. این مقاله در نهایت نتیجهگیری میکند که اگرچه در نگاه نخست ممکن است چنین به نظر برسد که ورود هوش مصنوعی به چرخه کار و جایگزینی آن با نیروی انسانی میتواند بهرهوری را تا ۳۵۰ درصد افزایش دهد، این نوع محاسبه در واقع حاصل نادیده گرفتن مقیاس کلان فعالیتها و محدودیتهای ساختاری است. چنانچه این محدودیتها برطرف نشوند، استفاده بیرویه از هوش مصنوعی با هدف دستیابی به بهرهوری بیشتر، صرفاً به اتلاف سرمایه منجر خواهد شد.